Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

άγνωστος Χ

Η ανάγνωση ας γίνει με το ίδιο soundtrack που έγινε και η συγγραφή [πόσο έμπειρη λέξη]

αυτό :
http://www.youtube.com/watch?v=d0yA0Q1l2jo


Είναι τόσο αόριστα αυτά τα πράγματα.

Και τελικά καταλήγετε ένα αφόρητα ζεστό και υγρό μεσημέρι

να πίνετε τσίπουρα και να τρώτε μπακαλιάρο
συζητώντας που και πως αυτή η σχέση αλληλεπίδρασης
πήγε στραβά.
Με ποιό τρόπο σε όρισα και με όρισες ξέρουμε μόνο εμείς οι δύο.
Και είμαστε γεμάτοι με αναμνήσεις κοινές και βιώματα δεμένα με αλυσίδες, κλωστές και κορδέλες από το πιό ασυνείδητο μέρος του εγκεφάλου μας.
Περπατάμε μαζί και είμαστε ο ένας για τον άλλο κομμάτι αναπόσπαστο της υπαρξής του.
Περνάμε χρόνο συνεχόμενα μαζί και γνωριζόμαστε πάλι απ την αρχή.
Κι εκεί έρχονται τα:
Σε άφησα έτσι και τώρα είσαι αλλιώς.

Μα αυτό είναι καλό.
Τι ωραία που είναι που ξανασυναντιόμαστε!
και βάζουμε τη σχέση που είχαμε σε ένα καθαρό κουτί
για να το ξαναγεμίσουμε
όντας πια δύο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι.
Είμαστε εμείς πια.
Παλιά δεν ήμασταν, δεν ξέραμε που βαδίζουμε
κι είχαμε μόνο ο ένας τον άλλον.

Αυτά τα δεσμά έχουν όμως σπάσει κι έχουν αντικατασταθεί από
ολοκαίνουριες και ανυπόμονες συμφωνίες.
Σε μαθαίνω και με μαθαίνεις ξανά.
Αλλά παράλληλα σε θυμάμαι.
Γιατί μαζί πήραμε μορφή.
Απλά δεν ολοκληρωθήκαμε μαζί 
και αυτό μας δίνει πολλά νέα πράγματα να συζητήσουμε πάνω απ τα αμέτρητα τσίπουρα που θα πιούμε
και κάτω απ το ίδιο φεγγάρι που θα δούμε ακόμη αμέτρητες φορές γεμάτο.

Είμαι περήφανη για αυτό που είσαι
και ακόμη περισσότερο
που είμαι κι εγώ ένα μικρό κομματάκι της σημερινής σου
στοιβαρής ύπαρξης.

Θα έπρεπε να είσαι κι εσύ για εμένα.
Ήσουν πολλά κι ελπίζω να γίνεις ακόμη περισσότερα.
Με μένα ή χωρίς
Μαζί ή χώρια
Κοντά ή μακριά
Ψηλά ή χαμηλά/


Ότι κάνω το κάνω ασυναίσθητα και χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία
και γι αυτό καταλήγω όλους να τους απογοητεύω χωρίς να το θέλω
και εγώ στη θέση τους θ απογοητευόμουν
Να ξέρεις προσπαθώ πολύ και σκέφτομαι πολύ πια
αλλά μάλλον πάλι δεν τα καταφέρνω να είμαι εκεί τη στιγμή που πρέπει

+ ξεχνάω και όλα τα γενέθλια των φίλων μου
δεν έχω συνηθίσει στο τυπικό του τηλεφώνου.
θέλω τους ανθρώπους να τους βλέπω να τους αγγίζω και να τους μυρίζω
για να τους θυμάμαι
αλλά ξεχνάω να κάνω αυτά που οι άλλοι θεωρούν βασικά
και δικαιολογημένα όλοι αποκτούν άμυνες απέναντί μου.

απωθω συχνα αυτους που αγαπω
αλλα μια μερα φτιαχνω σε ολους κεικ
η παμε σινεμα
και προσπαθω να γεμισω τη σιωπη
με χαζα αστεια
τουλαχιστον γελανε.
και μετα δεν ξερω ποσα συγνωμη πρεπει να πω
αν πρεπει να πω
και τι λενε στις περιπτωσεις αυτες οι ανθρωποι που φερονται μαλακισμενα οπως εγω

Μακαρι να μπορουσα να πω προφορικα
ολα αυτα που γραφω
αλλα ο κοσμος τεινει να μη με καταλαβαινει
και να μου λεει
το γνωστο αστειακι
"με δικα σου λογια".






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου