Τώρα κατάλαβα.

Μπορεί να κάνεις και

μοναχός ολόκληρα ταξίδια με το μυαλό σου/

τι ωραία που θα ταν,

να ήμουν εκεί..

Θα ταξίδευα για να έρθω σε εσένα/

και όλα θα γινόντουσαν όπως στα ταξίδια του μυαλού μου/

τα πόδια μου δεν θα πονούσαν απ το περπάτημα/

το στόμα μου δεν θα ξεραίνοταν απ τη δίψα

κι ούτε θα κατέληγα να σε περιμένω πίνοντας μόνη/

αλλά 

κι εσύ δεν θα έλεγες αυτά που είπες στο πραγματικό ταξίδι

ούτε θα αργούσες να έρθεις/

ούτε θα έπινες δεύτερο ποτό.

Κι ούτε θα με άφηνες να ταξιδέψω τόσο μακριά/

αν δεν ήθελες πραγματικά να έρθω

αλλά όχι με τον τρόπο που ήθελα εγώ.

το βροχερό μου ταξίδι εκεί πάνω,

που με γύρισε πίσω 10 χρόνια μεγαλύτερη,

και μου έμαθε ποιά είμαι τελικά.

Γιατί 

αν δεν είμαι ό,τι πρέπει για σένα

σημαίνει αυτό 

πως δεν είμαι και για κανέναν σαν και σένα.

γιατί τελικά εγώ είμαι αλλιώς 

και κάποιες φορές 

έχω την τάση να υποτιμώ τον εαυτό μου.

και όχι,μην βιαστείς να πεις πολλά:

δεν πιστεύω πως φταίω εγώ.

ίσα ίσα.

Contradictions.

Τις προάλλες με μοχίτο στο μπαλκόνι, συζητούσαμε για το Brain Fever και η Θεανώ μου είπε πως αναρωτιέται πώς διαχειρίζομαι το γεγονός ότι διάφοροι άσχετοι, μπορεί να ξέρουν τι συμβαίνει στο κεφάλι μου ορισμένα βράδια, χωρίς να ξέρουν προσωπικά εμένα την ίδια.[ή κάπως έτσι]Κι ο Αλέξανδρος πριν κάποιο καιρό μου είπε αν δεν απατώμαι, ότι θεωρεί ότι αυτό που κάνω μπορεί και να με φθείρει.

Δεν ξέρω ακριβώς για ποιούς λόγους...Μπορεί δηλαδή να είναι και στοιχείο του χαρακτήρα μου, ίσως και να μην είναι όμως.Ίσως απλά να είναι το αποτέλεσμα του big bang των γεγονότων της ζωής μου.

Πάντως δεν αισθάνομαι κάποιο δισταγμό να το κάνω και ούτε ντροπή, επειδή εσύ κι εσύ κι εσύ ξέρετε δύο ή τρία προσωπικά πράγματα παραπάνω για εμένα απ αυτά που θα ξέρατε αν δεν υπήρχε το μπλογκ.

Δεν ξέρω τι μ ΄χει φτάσει σ αυτό το σημείο, στο οποίο γνωρίζω ξεκάθαρα ότι είμαι ένα ανοιχτό βιβλίο.

Ίσως πάλι, να είναι και μία αντίδραση, αυτή η έκθεση.

[Κι αυτό το έχω σκεφτεί πολλές φορές.]

Από πολύ μικρή ηλικία πολλοί άνθρωποι που άμεσα ή έμμεσα σχετίζονται με την ανατροφή σου, σου μαθαίνουν τι θα μοιράζεσαι και τι δεν θα μοιράζεσαι με τον πολύ κόσμο.Που εντάξει, ως ένα σημείο αυτό είναι στην ουσία και ο πολιτισμένος άνθρωπος, που ξέρει να συγκρατεί τα πάθη του, για να συμβιώνει ομαλά με τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Παρ όλα αυτά, στη γυναίκα λόγω της στερεοτυπικά ευάλωτης φύσης της έχουν δοθεί πολύ περισσότερες τέτοιες οδηγίες αυτοσυγκράτησης.

Η Α και η Β, δύο καλές μου φίλες,δεν κλαίνε ποτέ δημοσίως για τους δικούς τους λόγους η καθεμία.Η Α λέει πάντα ότι θέλει να φαίνεται δυνατή.Η Β δεν αρέσκεται στο να της χαιδεύουν την πλάτη.

Αυτό το είδος αυτοσυγκράτησης είναι είτε στοιχείο του χαρακτήρα τους, είτε φόβος ότι θα χαθεί είτε μια εικόνα που θέλουν οι άλλοι να έχουν για εκείνες, είτε μιά εικόνα που εκείνες θέλουν να έχουν για τον εαυτό τους.Μπορεί να είναι και ακόμη πιο βαθύ.

Ούτως ή άλλως τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της Wonderwoman, της Catwoman και της καριερίστα-woman, απαγορεύεται να δείχνει μια γυναίκα ευάλωτη, ιδίως μπροστά στο αντρικό φύλο.

Σε αντίθεση με την Α και τη Β, εγώ ως Ηλέκτρα, 

αισθάνομαι ότι δεν πειράζει να εκτίθεμαι, και αν κάποιος γι αυτό το λόγο με θεωρεί εξευτελιστικά συναισθηματική,ή ιδιαίτερα ευάλωτη  ας σκεφτεί λίγο παραπάνω γιατί μπορεί να είναι έτσι, αλλά μπορεί να κάνει και λάθος.

Κι εκεί είναι το πρόβλημα.

Στην εύκολη ταμπέλα που βάζουμε ο ένας στον άλλο.

Και αν οι άνθρωποι, και ιδίως οι γυναίκες, είμαστε κάτι,

αυτό είναι ένα σύνολο αντιφάσεων που λέει κι η Lena Dunham.

Κι η πολυπλοκότητα αυτή είναι που κάνει και τον καθένα από εμάς ξεχωριστό.

Και η δύναμη ούτε κι η αξιοπρέπεια είναι απαραίτητα καθολικές έννοιες.

Διαφέρουν κι αυτές στο πως εκφράζονται από τον ένα ή τον άλλο άνθρωπο.

Η Wonderwoman η Catwoman και Cheetah, είναι γαμάτες.

Αλλά είναι η κάθεμιά επίπεδα και επιφανειακά, μόνο Wonder μόνο Cat ή μόνο Cheetah αν καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Δεν χρειάζει να είμαστε μία απ αυτές, για να είμαστε γαμάτες.

Είμαστε ούτως ή άλλως γαμάτες όντας πολύπλευρες γυναίκες με αδυναμίες και ανασφάλειες και πολλές κρυφές ή απόκρυφες superpowers.

 

Α & Β σας αγαπώ και σας ευχαριστώ.

Κι είχα ορκιστεί.Αλήθεια.

Κι επειδή τον τελευταίο καιρό τυχαίνει να είμαι παρούσα σε ανούσιες συζητήσεις για την επικαιρότητα με ανθρώπους που στο βάθος τους είναι απολιτίκ, 

αποφάσισα να κάνω ένα δυσάρεστο διάλλειμμα,

από τη συνήθη θεματολογία μου και να πω δύο κουβέντες για τα αίσχη της χώρας ετούτης.

[απολιτίκ: Δεν εννοώ τους μη συνδικαλιζόμενους ανθρώπους,

αλλά τους δίχως πολιτική άποψη, θέση, ή γνώση.]

Με το ταπεινό μου μυαλό θεωρώ πως:

Ο ελληνικός λαός,έχει ψυχολογικά προβλήματα.

Ασθενεί σε βάθος από ανασφάλειες και κομπλεξισμούς άλλων εποχών διότι όντως δεν είναι ένας λαός που έχει περάσει λίγα όλα αυτά τα χρόνια.

Έστω ,όμως,ότι ο ελληνικός λαός είναι ένας άνθρωπος, μία μονάδα.

Είναι ένας άνθρωπος χέστης και φοβάται την αλλαγή περισσότερο από τίποτα.

Όταν η αλλαγή δεν του υπόσχεται μεταξωτά σεντόνια και χρυσά σερβίτσια ο ελληνικός λαός ξενερώνει γιατί είναι μαλάκας 

και αυτό το πιστεύω.

Φάε από εκεί έχεσες γκρινιάρη Έλληνα πολίτη.

Άκουσες ΕΥΡΩΠΗ και σου ήρθε το πρόσωπο του ΙΗΣΟΥ.

Σου είπαν ΕΥΡΩ και θυμήθηκες τα ΝΑΥΛΟΝ ΚΑΛΣΟΝ της θείας σου από το Σικάγο.

Τα μικροαστικά σου συμπλέγματα,

κυνήγησαν για πάνω από μία δεκαετία τα ευρωπαικά highλίκια του Παρισιού και του Λονδίνου.

Η Αθήνα όμως γλυκέ μου ελληνικέ λαέ δεν είναι Παρίσι,

και όσα καπιταλιστικά μοντέλα κι αν ακολουθήσεις δεν θα γίνει όπως την ονειρεύεσαι.Πράγμα που δεν είναι απαραίτητα κακό.

Η Ελλάδα ακολούθησε για αιώνες πρότυπα ανάπτυξης,μοντέλα οικονομικά εκπαιδευτικά κλπ πολύ διαφορετικά απ αυτά που της ταιριάζουν όχι μόνο σαν κράτος αλλά και σαν ψυχοσύνθεση.Η δυτικίλα, δεν είναι για μας, ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ.

Μην θυμάσαι να γκρινιάξεις τώρα που ψήφισες για να έχεις πιο γυαλιστερά ψιλά στο πορτοφόλι σου.

Σαν τις χάντρες που χάρισε ο Κορτέζ στους Ινδιάνους.

Κι απ την άλλη, θες να είσαι Ευρωπαίος, μόνο όταν σε βολεύει.

Όταν σου λένε ας πούμε κάνε ανακύκλωση, βαριέσαι να πάρεις τον κώλο σου να κάνεις.

Όταν σου λένε φύτεψε δέντρα στις ταράτσες σου ξινίζεις τη μούρη σου.

Ε τώρα, δεν υπάρχουν πολλά να πω, και δεν μιλάω θέλοντας να προσβάλλω κανέναν.

Απλά δεν μου αρέσει να γκρινιάζουν άνθρωποι που δεν έχουν αντιπροτάσεις και που ψηφίζουν το κακό των παιδιών τους.

Οι αλλαγές είναι γι αυτούς που τις τολμούν.
[NO hope for us.]

-What's your problem? -Let me think about it.

Τα μελλοντικά σχέδια για το μέλλον που δεν είναι ποτέ εδώ/

Για το μέλλον που πέρασε ήδη.

Και ποτέ,

ποτέ δεν πρόλαβα [αλήθεια θέλω να με πιστέψεις]/

να πώ όσα σκεφτόμουν όταν/

το καλοκαίρι ο ήλιος έδυε μπροστά μας/

και εμείς στην άμμο/

αποφασίσαμε ενστικτωδώς/

να αφήσουμε κάτι για αύριο.

Και το αύριο έφυγε μαζί σου.

Και αφήσαμε τις μέρες να συμβαίνουν

& να αδιαφορούν 

για εμάς.

(παύση)

[Και είναι αυτή η αρχική εκδήλωση αυτού που αισθάνομαι/

η δύσμορφη αυτή μάζα/

ανακατεμένων ανείπωτων ιδεών.

Δεν θ αφήνω πράγματα για αύριο/

με την πρόθεση να τα κάνω σήμερα.

Προυποθέτω ότι δεν θα με σταματάει τίποτα.

και αυτό είναι συνήθως σπάνιο.

Φρενάρω και η πρόθεση καταρρέει/

ένα ακόμη βράδυ κοιμάμαι παραπονεμένη/

και η ουσία μου χάνεται

με το ξύπνημα.

Η πρόθεσή μου αποκτά ξανά δύναμη,

και κατά τη διάρκεια της μέρας μου θυμίζεις ότι

δεν είμαι αρκετή.

για τίποτα & για κανέναν.

 

εγώ ανάμεσα

Όταν ήμουν περίπου 5 ετών, όλοι οι άνθρωποι γύρω μου αντιπροσώπευαν νέες δυνατότητες & με ενθουσιασμό και ανεξέλεγκτη σχεδόν άνεση προσπαθούσα να τους προσεγγίσω.

ΜΠΟΡΩ να γίνω φίλη σας,ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ να μην με συμπαθήσετε.

Αργότερα, στο σχολείο ήμουν αρκετά κοινωνική, μιλούσα με όλους, όλα τα παιδάκια ήμασταν μια παρέα, και τσακωνόμουν με όσους τους άξιζε.

Στο γυμνάσιο προσπάθησα να κάνω φιλίες με διάφορους ανθρώπους χωρίς να τα καταφέρω ποτέ, διότι δυστυχώς δεν φορούσα ούτε το σωστό τζιν, ούτε άκουγα Rihanna οπότε τι στο διάολο να πούμε με εσένα κοπέλα μου.Εξελίχθηκα λοιπόν στο ευγενικό περιθώριο, που δεν ενοχλεί κανέναν και μία στο τόσο εξαιτίας ίσως ενός καλού αστείου,

ή μίας ανιδιοτελούς πράξης, φοράει για λίγο την κοινωνικά επιτυχημένη τιάρα του.

Όλη μου η ζωή στο λύκειο ήταν μιά συνεχής άρνηση.Εξακολουθούσα να μην είμαι και πολύ αντικοινωνική, αλλά διατηρούσα τείχη βαριά που δεν επέτρεπαν σε κανέναν όχι απλά να με πλησιάσει, αλλά ούτε και να θεωρήσει ότι μπορεί και να αξίζει να το κάνει.Ο σνομπισμός μου εν τω μεταξύ είχε ξεπεράσει τα φυσιολογικά όρια,σε βαθμό τέτοιο ώστε άκουγα ονόματα συμμαθητών μου και χασκογελούσα ( συγνώμη παιδιά..).

Τώρα όσο περισσότερους αγνώστους μετράει το μυαλό μου σε ένα τραπέζι τόσο περισσότερο αυξάνονται οι χτύποι της καρδιάς μου,

και όσο περισσότερο αστείοι και συμπαθείς είναι, τόσο περισσότερο αναρωτιέμαι πως εγώ κατάφερα να βρεθώ στο ίδιο τραπέζι μαζί τους.

Δεν ξέρω ακριβώς πως έφτασα σε αυτό το σημείο.

Μπροστά σε αγνώστους μπλέκω τα λόγια μου, πέφτω από καρέκλες,

λέω τα χειρότερα αστεία, ξεχνάω να ρωτήσω τυπικά βασικά πράγματα γι αυτούς.

Νιώθω ένα περίεργο είδος εγκλωβισμού, και το χειρότερο λάθος που κάνω είναι ότι προσπαθώ να μαντέψω τι μπορεί να σκέφτεται το μυαλό τους για εμένα τη στιγμή εκείνη.

Πάντα αυτό χειροτερεύει την κατάσταση μέσα μου και μπαίνω ακόμη περισσότερο μέσα στο καβούκι μου, πράγμα που έχει ως συνέπεια να χάνω και την τελευταία μου ελπίδα να με συμπαθήσουν.

Όταν ήμουν 5 ετών,θεωρούσα ότι είμαι γαμάτη & απίστευτη τύπισσα για να με κάνει κανείς παρέα.

Στα 10, και σε όλο το δημοτικό πλανιόμουν οικτρά ότι όλα πάνε καλά πάνω μου.

Στο γυμνάσιο άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι πάει στραβά,

 και στο λύκειο ήμουν σίγουρη ότι δεν υπάρχει κάτι δικό μου αντάξιο προσοχής.

Αυτά έχουν ως αποτέλεσμα, στην ενήλικη ζωή μου, να με λούζει ο τρόμος σκεπτόμενη ότι υπάρχει πιθανότητα να χρειαστεί να συναναστραφώ με πολλούς άγνωστους ανθρώπους ταυτόχρονα.Δεν είναι όλες μου οι μέρες έτσι, αλλά σίγουρα αυτό είναι το χειρότερό μου.

Δεν πιστεύω στα αντικείμενα.(?)

Η σχέση που έχω με τα πράγματα είναι πολύ αντιφατική.

Έχω μια μανιώδη συνήθεια να μην πετάω τίποτα, εκτός από ορισμένες μέρες στις οποίες αποφασίζω να αδειάσω όλο μου το σπίτι.

Όταν αποφασίζω να πετάξω,

σημαίνει ότι έχουν συμβεί κοσμοιστορικές αλλαγές στη ζωή μου

και αισθάνομαι ότι δεν χρειάζομαι κανένα από τα πράγματα μικρά ή μεγάλα που με περιβάλλουν στο κουβούκλιό μου.

Αλλιώς έχω κουτιά και ντουλάπες γεμάτα ιστορίες,μυρωδιές και ανθρώπους που δεν θα πετάξω ποτέ.

Τα κουτιά μου, έχουν γεμίσει με παλιές φιλίες και παιδικούς έρωτες που κρατούν ζωντανό ό,τι έχω ζήσει.

Φάκελοι, αρωματισμένοι ή μη,

φωτογραφίες (πόσες φωτογραφίες...)

από εμένα κι από εσένα, απ την αστυπάλαια,

απ την ελαφόνησο,

από εμένα την ίδια έτσι ή αλλιώς.

τραπουλόχαρτα, αποχαιρετηστήριες κάρτες καρτ ποστάλ,

από παιχνίδι θησαυρού στο μαρούσι,

συσκευασίες χαρτιά περιτυλίγματος,ενθαρρυντικά ποστ ιτ,

ζωγραφισμένες χαρτοπετσέτες εισητήρια από συναυλίες θέατρα και σινεμά, ένα καλαμάκι, ένα ποτήρι που έπινες πορτοκαλάδα μου το έδωσες και ξέχασα να το πετάξω.

το χαρτί με εκείνο το ερωτηματικό, το ηλιοβασίλεμα στην αστυπάλαια,

τα χαρτάκια που μου έγραφε η sorrow, με τα ιδρωμένα της χέρια,

"πρέπει να περάσεις αθήνα" "να διαβαζεις συγκεντρωμενα ηλέκτρα"

"και να κάνεις επαναλήψεις"

τα ten to go του κωστα που μου τα εδινε ολα

τα αστεια του παναγιωτη, τη φωτογραφια απο την ηλιθια μαιμου και κατι γαλοπουλες...

Και απ την αλλη,

είναι όλα αυτά τα πράγματα τα οποία δεν ξέρω τι θέλω να τα κάνω.

Ο καθρεύτης μου τα ρούχα μου τα απορρυπαντικά στο σπίτι,

τα το λαπτοπ,

τα ηχεία, το κραγιόν μου.

Ώρες ώρες θέλω να τα ξεφορτωθώ όλα αυτά,

και να μείνω με τα κουτιά μου.

Δε θέλω ούτε μπλούζες ούτε λαπτοπ ούτε κραγιόν να μου ανεβάζει την αυτοπεποίθηση.

Νιώθω τόσο εξαρτημένη από τέτοια αντικείμενα,

που κάποιες φορές πιστεύω ότι είμαι άλλος άνθρωπος χωρίς αυτά.

Δεν καταλήγω κάπου.

Απλά,

νιώθω απελπιστικά αδύναμη

να αποχωριστώ οποιαδήποτε απ τις 2 κατηγορίες αντικειμένων που περιτριγυρίζουν τη ζωή μου.

Τα κουτιά μου γιατί είμαι εγώ και τα άχρηστα αντικείμενα

γιατί μου ενδυναμώνουν το εγώ.

άρα δεν ξέρω,πιστεύω ή δεν πιστεύω στα αντικείμενα.
δεν ξέρω.
καλησπέρα

[Kiss yourself goodnight.]

Βγαίνω στο μπαλκόνι και το σκοτάδι είναι μαύρο.

Η ώρα δεν είναι και τόσο ανθρώπινη.

Σέρνω την καρέκλα μου στα κάγκελα, και κρεμάω τα πόδια μου εκεί.

Είναι απ τις μέρες που αισθάνομαι πως είμαι τρελή.

Προσπαθώ να κάνω ησυχία,

και να μην αναπνέω πολύ δυνατά, 

δεν θέλω να ξυπνήσω κανέναν.

Κλείνω τα μάτια μου και παίρνω μια βαθιά ανάσα,

προσπαθώντας να καταλαγιάσω την ταχυπαλμία.

Κάτι γίνεται.

Στον ουρανό φαίνονται διάφορα αστέρια,

και δίπλα από το διαχωριστικό

ακούγονται γνώριμες φωνές που ξέρω, αγαπιούνται πολύ.

Ο αέρας είναι αρκετά δροσερός και ενώ αισθάνομαι ότι

κατά ένα μέρος με ξυπνάει, σίγουρα με ξεκουράζει 

και με κάνει να σκεφτώ με περισσότερη διαύγεια.

Αυτός ο κόσμος είναι ένα χάος,σαν αυτό που έχω στο κεφάλι μου.

Μερικές φορές νιώθω ότι μπορώ να αναπεξέλθω και άλλες,

ότι παραείναι μεγάλος κακός και άσχημος,

για να τον αντέξει ο οποιοσδήποτε.

Δυσκολεύομαι να ηρεμήσω,τα μάτια μου κλείνουν μόνα τους.

Γιατί να μην σβήνει έτσι και η σκέψη?

Τουλάχιστον ξέρω πως αύριο θα θυμάμαι τα μισά απ αυτά που σκέφτομαι τώρα.

Είναι περίεργη αυτή η αυπνία,

δεν ξέρεις τι σου συμβαίνει.

Σαν να είσαι λιωμένος από κάποιου είδους ναρκωτικό.

Και ενώ έχεις στο μυαλό σου αυτό που θέλεις να γίνει 

που στην προκειμένη περίπτωση είναι ένας βαθύς

και ανενόχλητος ύπνος χωρίς ίχνος ονείρου,

απλά δεν είναι στο χέρι σου.

και πάλι θα περιμένεις τον ήλιο να σε κοιμήσει.

[Καλημέρα σε όσους χθες το βράδυ τα κατάφεραν.]