Καθημερινοί χαρακτηρισμοί αφελώς τοποθετημένοι αόριστα στο χωροχρόνο.

Είμαι κυνικός ακριβώς επειδή είμαι ρομαντικός.

Ρομαντικός επειδή ζητάω πολλά.
Κυνικός αποθεώνοντας το τίποτα.
Διαβάζω πολύ για να είμαι κάτι λιγότερο απο τα δύο αυτά μαζί.
ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ επειδή αμφισβιτώ τον εαυτό μου 
όσο τον υπερασπίζομαι.
Νάρκισσος επειδή ξέρω στην πραγματικότητα ποιός είμαι.
Καταθλιπτικός όταν αντιλαμβάνομαι διαφορετικά.
Μανιακός όταν περιγράφω.
Παρατηρητικός ερμηνευτής
όταν συναναστρέφομαι κι όταν αισθάνομαι.

Θέλει 30 δευτερόλεπτα 
ο ανθρώπινος εγκέφαλος για να αυτοκαταστραφεί.
Άλλα τόσα για να μάθει να παρατηρεί.
Και όλη τη ζωή μπροστά του, 

Κερασάκι στην τούρτα ενός αιώνιου και ανεξήγητου συναισθηματικού χάους,
είναι η προσπάθεια να μπει σε μια τάξη.
Για να μη σε λένε κυνικό ρομαντικό νάρκισσο καταθλιπτικό μανιακό ή Κώστα Παπαδόπουλο.


 [αφιερωμένο στον Κίμων]

Άφησα πάλι την πόρτα ξεκλείδωτη.
Κλείνοντας έκανε μπαμ.
Έχω βαρεθεί αυτό τον ήχο
και το σπίτι αυτόέχω βαρεθεί
Και να που χρησιμοποιώ τη λέξη φιλότιμο
για να περιγράψω κάτι σαν τον έρωτα.
τον έρωτα;
αυτό δε χωράει στον έρωτα.
Μ έχει κουράσει και το σπίτι 
κι εσύ
και δεν μπορώ
πια 
ν αφληνω διάφορες πόρτες ξεκλείδωτες,ελπίζοντας.
Αυτός δεν προσπαθεί να περάσει,
δεν προλαβαίνει να προσπαθήσει,
δεν προλαβαίνει να μην περάσει,
δεν προσπαθεί.

Είμαι και δεν είμαι
απ τους ανθρώπους που υπομένουν.
Δόξα τω θεώ.
Με σένα έμαθα να περιμένω.
Έμαθα να περιμένω,
να περιμένω
να περιμένω.

Περιμένω κουρασμένη και νυσταλέα,
για να περάσει η νύχτα,
του ενός λεπτού
να ξυπνήσω το πρωί,
για να με χωρίζεις,
όλη μέρα.
Για δύο στιγμές.
Θολές σκοτεινές, εύκολες.

Παραισθησιακά,

άκουσα,

ένα τραγούδι

που πίστευα

πως έχεις την δύναμη ν ακούσεις,

και να παραδεχτείς,

πως εμένα σκέφτεσαι.

όταν τ ακούς.

αυτά

ονειρεύομαι εγώ.





έτσι αρχίζεις να βλέπεις στον ύονο σου τ αυτονόητα.

Καληνύχτα

Δεν είναι τίποτα,
τίποτα,
εάν όχι μία περίπλοκη μαθηματική εξίσωση,
που λέει πως εσύ δεν με καταλαβαίνεις,
αλλά χ+ψ=
ολα αυτά που αγαπώ.
Ήλιος καλοκαιρινός δηλαδή.


Και μιά άλλη συνάρτηση που λέει
πως όσο και αν με καταλαβαίνεις,
δεν θα μπορούσε ποτέ.
[χ +ψ=απλά χ και τέτοιες μαλακίες.]
Μόνο συννεφιά θα μπορούσε,
αν μπορούσε κιόλας.

ΜΟΝΟ
Τ Ε Χ Ν Η     ΚΑΙ   Α Γ Α Π Η   Α Ν Ε Υ   Ο Ρ Ω Ν.

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΑΣ.

Welcome to zombieland.

Τι τα θελω;
να γεμίζω και να αδειάζω 
με στιγμές
μεχρι να βρεθώ παλι ταπί
και κουρασμένη,
στη μέση ενός γνώριμου δρόμου.
Κάτι τέτοιες μέρες με σπρώχνουν πάλι
σε πράγματα ανθυγιεινά...

Τι να τα κάνω;
Αφού ξανά ισορροπώ πάνω στη ρόδα,
όπου φαίνεται
ο μόνος που με καταλαβαίνει
είμαι εγώ.

Και πάλι,
οι πιο συγκλονιστικές αναμνήσεις μου,
να μην είναι αυτές που πρέπει.
Να είναι τρομακτικές,
κυρίως γιατί έχω ξεχάσει
πως έτσι ήμουν εγώ,
και άλλαζα μέρα με τη μέρα,
και ήμουν μία το ένα και μία το άλλο,
και δεν φοβόμουν κανέναν
και  δημιουργούσα,
γιατί δεν είχα προλάβει ακόμη να κουραστώ
να ζω την ίδια μέρα,
τόσες φορές
μέσα στον χρόνο.
Που πρώτη φορά στη ζωή μου
αισθάνομαι πως δεν είναι αρκετός.
Μπορεί να μεγαλώνω απότομα.
Και ουρλιάζω από μέσα μου.
Στο πρόσωπό μου δεν φαίνεται τίποτα.
Ούτε σ αυτά που λέω.
Γιατί τώρα σε όλους φαίνομαι "πιο κανονική."
 

Ε λοιπόν όχι,
Δεν είμαι.
Και λυπάμαι που το πιστεύετε.






 

The evolution of appreciation.

Μου το χαν πει πως πάει έτσι, κι αρνιόμουν να το πιστέψω.Πιο πολύ φοβάμαι να το πιστέψω τώρα, πως ξεχνάς όλο και πιο εύκολα.
Λες και ξελές πιο εύκολα.
Λες ναι πιο εύκολα.
Κάθεσαι πιο εύκολα.
Κουράζεσαι πιο εύκολα.
-Εσύ που κοιτούσες τον εαυτό σου στον καθρεύτη και και του κολλούσες 5 που δεν έχει κουραστεί ακόμα.-
Και μεγαλώνεις και μεγαλώνει ο φόβος,
και χάνεται το συναίσθημα της αφθαρσίας.
Το βλέπεις και στα παντελόνια σου που φθείρονται στα γόνατα και τις τσέπες.
Και είσαι πιά ειλικρινής μόνο όταν κοιμάσαι,μα κι ο ύπνος δεν είναι πια τίποτα, 
είναι τα όνειρα σου, 
οι πιο υποσυνείδητες σκοτεινές εξωτερικεύσεις της ψυχής σου που χάνονται στον εγκέφαλό σου που τροφοδοτείς με σκουπίδια.

Ξυπνάς, σε λούζει ο ιδρώτας.

Ξεχνιέσαι και ξεχνάς εύκολα.
Στο τέλος το μόνο που μένει 
είναι μια σιωπηλή αποδοχή αυτών που τελικά έγιναν.

Αποδοχή αυτών που σκεπτόσουν
και που σκοτώθηκαν σαν τους σκύλους απο μεθυσμένα αυτοκίνητα.
Τα κουφάρια τους μυρίζουν μέσα από καθετί που λες και κάνεις πια.
ΜΑ 
Μα τι να κάνεις κι εσύ?
Γίνεται να κάνεις αλλιώς?
Πόσο άλλο παυσίπονο θα καταπιείς?
Έχεις κουραστεί ήδη.
Και θα κουράζεσαι μέχρι να ξεμωραθείς ξανά.
Γιατί μέσα σε λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου,
αυτής της κλίμακας που αποκαλούμε ζωή,
ξαφνικά παύει να σου αρκεί το οτιδήποτε.
Ούτε οι μάντρες είναι αρκετές, ούτε οι αλάνες, ούτε οι φίλοι , ούτε η αγάπη, ούτε η γκόμενα, κι ούτε καν η δεύτερη..

Δεν είναι ο κόσμος αυτός που φτιάξαμε το πρόβλημα,
είναι το παιχνίδι που παίζουμε, 
ανέκαθεν παίζονταν έτσι.
και είναι αυτομαστίγωμα,
ατέρμονο,
είναι τυφλή εμπιστοσύνη, 
μία φοβία και μία απόφαση.

The awful truth.

Η βροχή είναι για ν' ανθίζουν τα πάντα για καιρό.
Ή τα πάντα ανθίζουν για να βρέχει για καιρό;

Σκέφτομαι συχνά ποιά πράγματα θα ήθελα να εξαφανίσω απ τη γη,
φτιάχνω μιά τεράστια λίστα που ούτε στο ίδιο μου το κεφάλι δεν χωράει, με όλα αυτά που μισώ.
Δεν θέλω τίποτα να εξαφανίσω, ούτε τις Δευτέρες, ούτε τις αρρώστιες, ούτε τα χανγκόβερ, ούτε τους τσακωμούς, ούτε το χάος,
ούτε την απογοήτευση, ούτε τα λαχανάκια βρυξελλών, κι ούτε αυτή εκεί που θέλω να της σπάσω τα μούτρα..
Εννοώ,
είναι πολύ εύκολο να λες πόσα πράγματα δεν σ αρέσουν,η ζωή είναι κυριολεκτικά απαίσια.
Κι όλο το θέμα τελικά αυτό με την ομορφιά,
και τα ωραία πράγματα, και τις χαρές, τις ομορφιές και το σύμπαν ολόκληρο τέλος πάντων, είναι πως μέσα στην ομορφιά δεν μπορείς να ξεχωρίσεις την ομορφιά,
και μέσα στις επιτυχίες δεν μπορείς να πεις "Να εδώ είμαστε" ή "Τώρα μάλιστα!" ή κάτι.
Ούτε κάθε μέρα είναι γιορτή, ούτε τίποτα.
Και δεν θα πρεπε και να είναι.
Μεγαλώνω μέρα με τη μέρα και συνειδητοποιώ πως ο κόσμος έτσι λειτουργεί.
Δεν θα μπορούσες μέσα σε ένα ονειρικό περιβάλλον να ονειρευτείς,
ούτε να εκτιμήσεις αυτά που κερδίζεις, αν τα έχεις πριν καν τα διανοηθείς.


Ο κόσμος, δεν πρέπει να είναι μόνο ωραίος.


Δεν θα είχε βέβαια πόλεμο, δεν θα είχε μίσος, δεν θα είχε αδικία, ούτε Δευτέρες, ούτε δουλειά.
Μα δε θα είχε ούτε αληθινή αγάπη, ούτε ειρήνη, ούτε Κυριακές, ούτε ξεκούραση, ούτε επιτυχίες, ούτε ενθουσιασμό.

Είναι πράγματι μεγαλειώδης αυτή η ισορροπία ανάμεσα στο όμορφο και το άσχημο, το κακό και το καλό.
Είναι αυτό το τέλειο ying yang, η νύχτα μέρα, το μαύρο με το άσπρο μέσα, και το άσπρο με την υποψία του μαύρου,
κι είναι αυτό που μας κάνει να συνειδητοποιούμε την αναγκαιότητα και των δύο.

Ένας κόσμος μόνο μαύρος, δεν θα φάνταζε έτσι, αν δεν υπήρχε αυτό το ανταγωνιστικό λευκό.
Κι ένας κόσμος λευκός, δεν θα είχε να μας πει τίποτα,αν δεν είχαμε ένα δείγμα έστω και ελάχιστα αρνητικό.

Αντιπαράθεση, διαφωνία, ισορροπία.

Σκεφτείτε απλά, πως στη ζωγραφική τα αντίθετα χρώματα είναι παράλληλα και τα συμπληρωματικά.


 

Φεβρουάριο είναι νωρίς για φφφράουλες.

Δεν είναι διχασμός, αυτό.

Δηλαδή είναι.

Αλλά περισσότερο μοιάζει με αποχωρισμό, 

"Γειά σου, εγώ,και καληνύχτα, εγώ.

Τίθεσαι σε διαθεσιμότητα για κάποιο χρονικό διάστημα ίσως από τώρα εις άπειρον."

Θα σε ξεθάψω όταν σε χρειαστώ ξανά..

Ούτε ένα βαμβακερό σκέπασμα

δεν θα μας χωράει αν τρυπώνουν και τα εγώ,

σαν αυτά τα παραχαιδεμένα παιδιά, 

κάπου εκεί ανάμεσα στις ανάσες και στα πόδια

που με δυσκολία μες τα σκοτάδια,

προσπαθούν να ζεστάνουν το ένα το άλλο..

Να ήταν εύκολο να σταματήσει το μυαλό μου τα βουβά παραμιλητά

και να τ αρχίσει το στόμα μου..

Και να μουρμουράει ένας άλλος Α., καιρός να ζήσουμε παιδί μου ξημερώνει, κοντά στ αυτιά μου.

Fill in the gaps.

και να φωνάζει μια παραπονεμένη πτυχή του εαυτού μου

FILL IN THE GAPS

FILL IN THE GAPS

FILL IN THE GAPS.

Και να ψυθιρίζεις εσύ με ένταση

δεν ξέρω για ποια κενά μιλάς

δεν ξέρω για ποια κενά μιλάς

δεν καταλαβαίνω για τι πράγμα μιλάς.

Δεν πηγαίνω και πολύ μακριά το ξέρω
αλλά εσύ φταις γιατί μ έχεις αφήσει να σε συνηθίσω.
Και η άνοιξη φέρνει τις φράουλες,
την άνοιξη το χελιδόνι
και εγώ η αλήθεια είναι πως
γνωρίζω πολύ καλά πως σε δύο ίσα κομμάτια θα κόψω την πρώτη ανοιξιάτικη φράουλα.
Κι ας λέω ό,τι λέω,
και ας παραλύει που και που η συνείδησή μου.





[στον Γ.]