Yesterday's playlist

https://tapely.com/noise-is-the-new-black


mindfucks all over the place.
i cant concentrate and i cannot do anything
i feel really lonely now
the weather sucks και θελω να βαλω φωτια στα παντα
μονο γκρινια.
when i drink i become really weird
καθε πρωι ξυπναω με χακνγκοβερ οποτε ειμαι στην αθηνα.
και ξαναγυρισε αυτο κ αρχισα να ξαναμισω την αθηνα για τον εαυτο που μου βγαζει.
και για το γεγονος οτι πουθενα δεν κανω τιποτα παραγωγικο///

bits and bobs

CUT THE CRITICISM/
A SECOND IS ENOUGH TO DEMOLISH SOMETHING "IMPORTANT"
IMPORTANCE IS OF NO SIGNIFICANCE FOR THAT MATTER.
SOMETIMES WE TRY TOO HARD TO KEEP SOMETHING ALIVE.
WHATS THE USE.
EVERYTHING DIES IN THE END
SO LIVE IT UP
GIVE LIFE TO DEAD THINGS
AWAKEN YOUR DEAD SOULS
REMEMBER HOW BEAUTIFUL IT IS NOT BEING DEAD

a mixtape

/https://tapely.com/september-is-always-weird-for-me/

Thought of the day

καθημερινά κλισέ

καθημερινή προβλεψιμότητα

every day is a new day except it is the same as yesterday

andyoucallthisliving

and you trick yourselves into believing in something.

and you fall in the trap you made for yourselves

just to have something to believe in.

we're all such small nothings!--

you repeat and you repeat and you repeat, the things you do,

as if you were right in the first place.

Never underestimate the power of small human beings

they're actually pretty catastrophic.

 Not excluding myself---

 

I just have the ability to hate myself,

whenever that's needed

and that's a pretty empowering thing.

Because loving yourself equals ignorance.

We must hate ourselves sometimes to find out our core,

and to be able to know to recognise, 

how much better we can be,

as different and beautiful versions of human beings we actually can be.

 

I've never seen any real good coming from a person who doesn't want to change.

 

 

 

 

 

μπλε καφε (να διαβαστει με κ.βητα -μπλε καφε)

Τι να γινεται? Τι γινεται?
Αφου το ξερεις και το ξερω πως μονο μεταξυ μας καταλαβαινομαστε.

Σ αυτο το στενο μπαλκονι κατω απο την Ακροπολη,
που δεν χωρα ουτε ακροβατης χωρις να χανει την ισορροπια του,
να πινουμε κοκα κολα και να μιλαμε διχως ο χωροχρονος να εχει καποια αξιοσημειωτη βαρυτητα.
σ αυτο το αστικο τοπιο που αποπνεει μια 70s αιγλη εγω κι εσυ ειμαστε χαομενοι ο καθενας στον κοσμο του και στους χρονους του και παρ' ολα αυτα τη νυχτα που δεν θα κοιμασαι θα περπαταω τυχαια σ ενα δρομο πολυ σκοτεινο και πολυ αδειο, και θα εισαι η μονη μου σωτηρια απο την απολυτη μοναξια και το φοβο του σκοταδιου.
Σε ποιον και πως να εξηγησεις αυτο το αυθορμητο κατι που υπαρχει και εχει μια συνεπεια τοσων ετων απο την πρωτη στιγμη που ειδωθηκαμε και ημουν τοσο πολυ μικροτερη και στην κοσμαρα μου κι εσυ φορουσες αυτη τη μπλουζα με τον Ρομπερτ ντε Νιρο στο Ταξι Ντραιβερ.Κι εγω φορουσα μια μπλουζα misfits και ειχα μπλε μαλλια και δεν ειχα βρει το στυλ μου ακομη και φορουσα ολο αηδιες.
και ημουν το πιο ανασφαλες πλασμα στο συμπαν κι εσυ επισης αλλα απεπνεες μια αυτοπεποιθηση πηγαια και μοναδικη που ειχε να κανει με το γνωθει σαυτον που σε διαπνει, κατι που μου λειπει ακομη και το πιο σημαντικο στοιχειο της κολλας αυτης ειναι οτι ειμαστε ο ενας το διαλειμμα του αλλου, c'est le moment magique , οταν απλα all the muscles of your body and your brain are turning into soft sand and the air just takes them away from you. Your body feels so soft and light, it has no texture smell or anything and you feel like you're just in the right place. As if as you just had an orgasm and all the mollecules of your body start to rejuvenate slowly and a tingling sensation is all over you.
Ετσι καπως νιωθει το μυαλο και το σωμα μου whenwe'retogether.
μια αιωνια αισθηση απολυτης χαλαρωσης και ηρεμιας, κατα την οποια επεξεργαζομαι με μεγαλυτερη καθαροτητα αυτα που μου συμβαινουν και μπορω να βρω κατι να πω πανω σε ολα. δεν υπαρχει κατι που δεν ξερω οταν ειμαστε μαζι. ουτε κατι που να μου ριχνει την ψυχολογια υπαρχει, γιατι εκεινη τη στιγμη η μονη γνωμη που με νοιαζει ειναι η δικη σου και ολες τις γνωμες των υπολοιπων που τοσο με βασανιζουν τις γραφω τοσο στ αρχιδια μου γιατι αντιλαμβανομαι ξαφνικα οτι ειναι το μονο πραγμα που ειναι τοσο βουτηγμενο στην ασημαντοτητα, my empire of dirt. i really really have to let go of some things, and it's crucial, because i fear that i may be a crazy person.  i have to let go, i have to at least try to live a relaxed life at some point. My heart always beats so much faster than everyone else's. That's why i have a more red face, and I am more warm than other people. I feel everything at an etravaggant point.
I'm utterly obsessed or uninterested. I love or I hate you. I love life, I hate life.

Still life

5:51. STILL AWAKE

ξημερωνει μια μερα ακομη σ αυτη την πολη.

αυριο μαλλον θα κοιμαμαι, θελω να αποφυγω τη συζητηση μας.

δεν θελω να σου απαντησω αυτα που πραγματικα σκεφτομαι

δεν θελω να δω το βλεμμα σου τη στιγμη που θα συμβει αυτο.

                 5:55 STILL AWAKE

παλι θα με ξυπνησει ο ηλιος γαμωτο μου.

δεν εχω αναπτηρα καπου τον αφησα παλι η ηλιθια.

ανοιγω το ματι και περιμενω σα μανιακη.

φοβαμαι να το αφησω ανοιχτο μηπως καει το σπιτι.

5:57 STILL AWAKE

Ο Βολος τα πρωινα του Σεπτεμβρη ειναι

τοσο νοσταλγικος.

Ειναι ο πρωτος Βολος που γνωρισα πριν απο τεσσερα χρονια.

Πολυ μικρος τωρα.

5:59 STILL AWAKE

Κατεβαινα στην Αθηνα με το κτελ με 3 βαλιτσες.

Μία για μπουφαν, μία για παπουτσια, μία για ό,τι σαβούρα είχε συσσωρευτεί στα ντουλάπια μου.

6:01

Καλημέρα κόΖμε,

οι κόκορες της γειτονιάς μου.

6:07

Περίμενα να ανάψω τσιγάρο.

Έχω σκάσει από τη ζέστη.

6:10

 Άνοιξα τον ανεμιστήρα τελικά, 

αυτόν που μου ρίχνει συνέχεια τις αφίσες.

 Αλλά είναι σαν να χει ξεβιδωθεί και δε στέκεται σ' ένα σημείο.

Είναι ότι πιο λάθος έχω αγοράσει ποτέ στη ζωή μου.

6:15

Πιστεύω πως θα πάθω έμφραγμα.

 Θέλω να πάω στη Θεσσαλονίκη. 

Αλλά όχι εκεί που είχα πάει την προηγούμενη φορά.  

6:18

Νιώθω πως επειδή έχω κακή διάθεση 

εκνευρίζω όλους τους ανθρώπους και τα πράγματα που με περιβάλλουν.

6:20

Δεν θέλω να σε δω σήμερα καθόλου καθόλου καθόλου καθόλου καθόλου, θέλω να είσαι χαρούμενος και να μην σου απαντήσω σε τίποτα.

6:25

Καμιά φορά μου λείπεις γιατί αγχώνομαι τα βράδια

 και το ξέρεις και καμιά φορά σε σκέφτομαι να μου λες 

διάφορα για να κοιμηθώ.

6:26

Άλλα όχι.

6:28

Μην στεναχωρηθείς δε θέλω καθόλου καθόλου καθόλου καθόλου καθόλου καθόλου καθόλου καθόλου καθόλου καθόλου καθόλου καθόλου καθόλου.

6:30

Γιατί τέτοια αργοπορία γαμώ την ατυχία μου γαμώ??

Όχι.

6:40

Μπορεί να κάνω το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου.

Αλλά δεν με νοιάζει.

Το μόνο που με νοιάζει είναι εσύ πως θα φύγεις απο εκεί που θα μαστε.

6:45 

Το μονο που θελα τοτε ηταν ενα καθαρισμα της ντουχνας που χε μαζευτει πανω απ το σπιτι μου απ τη μιζερια

 και λιγο παραπανω εσενα τοτε αυτο ηθελα

 αλλα ξυπνουσες και εφευγες με το τσιγαρο ετοιμο στριμμενο για το δρομο ουτε τρια λεπτα αργοπορια για μενα.

ελα ομως που τα 3 λεπτα αυτα εγιναν 20.000 κενες ωρες,

στις οποιες ονειροπολουσα οτι κατι θα κανεις και δεν το εκανες ποτε.

και τωρα τι?

επειδη τι?

επειδη αλλαξα και το μυριστηκες.

εγινα ξανα εγω και τωρα ειναι πιο ευκολο να εισαι εδω.

οταν δεν ειμαι εγω πως θα το αντεχεις αυτο:

απ τα λιγα που δεν υπολογισες.

Εγω μια φορα σε ηθελα στα Κτελ να με περιμενεις,

μια φορα απο τις χιλιες φορες που ηρθα την ωρα που ηξερες οτι θα ερθω.Και δεν ησουν ποτε εκει. Ουτε μια φορα.

Ουτε καν οταν στο ζητησα.Ουτε τοτε.

Ουτε στο σπιτι ησουνα.

Ουτε την μαργαριτα μου ποτισες και πεθανε σε τρεις μερες που ελειψα.

 

 

SEPTEMBER PLAYLIST

                                                       ICANTSTOPRUNNINGINTOU

                                                      SEPTEMBERPLAYLIST2015

                                                      WISHITWASAMIXTAPE

                                                                    LOVE AND HATE

                            I WANNA DO NOTHING

                            / I JUST WANT TO DANCE TO PSY

                            I DONT KNOW WHAT TO DO WITH YOU.

                            WHAT THE FUCK SHOULD I DO KNOW?

                              OR LATER EVEN?

                            PLEASE DONT PUT ME IN THAT POSITION.

                           I HAVE NOTHING TO SAY AS AN ANSWER TO YOUR FUCKIN QUESTIONS.

                           TOO LATE/ TOO LATE / TOO LATE AGAIN.

                           HURT ME NO MORE.

                                    

                                     IM NOT THAT BEAUTIFUL A GIRL.

                                     IM NOT THAT SMART A GIRL EITHER.

                                     WHAT AM I GONNA DO WITH ALL OF YOU?

                                 

                                   

                                          IM NOT HARDWORKING.

                                          I CANT DEAL WITH ALL OF THIS RIGHT NOW.

                                          I SAID I JUST WANT TO D A N C E AND D R I N K

                                           THATS THE ONLY THING I WANT TO DO. 

                       

STATE OF MIND

Ειναι ο σεπτεμβρης που με επελεξε και τον επελεξα,ως μια νεα φθινοπωρινη υποσχεση,
πως ποτε ξανα δεν θα μου επιτρεψω,
να δυσκολευτω σε ενα παζλ.
τα κομματια κολλανε με πολλους τροπους, εαν παντα θελεις, 
οπως και ουτε ειναι αναγκαιο να κολλησουν παντα.

Ειναι πολυ απελευθερωτικη η αποδοχή του εαυτού μας.

να αφουγκραζεσαι τις λεξεις και τα βλεμματα
και να ακους αυτο που σου λεει η συνειδηση σου
αντι να την αγνοεις συστηματικα.
Καμια φορα οι ανθρωποι στο μυαλο σου
εχουν περισσοτερο δικιο απ οσο νομιζεις,
και ειναι υπερβαση,
να επιτρεπεις στον εαυτο σου
να αναγνωριζεις οχι μονο την επιτυχια
αλλα και την αποτυχια σου,
με ηρεμια, και χωρις ζορι.

Κι απο κει που δεν το περιμενεις,
αυτη την πραγματικοτητα σου
θα την αναγνωρισει καποιος πανω σου
και θα την δει ομορφη μες την απλοτητα της,
χωρις να το ζητησεις η να το μελετησεις 
την ωρα και τη στιγμη
την περισταση που δε θα το περιμενεις.



Ως εκεινη την ημερα,
θα ξαναπω ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ

ARTS & UNCONDITIONAL LOVE.

ΕΚΦΡΑΣΗ ΑΥΘΟΡΜΗΤΙΣΜΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ  ΑΓΑΠΗ ΜΟΝΟ

EXTREMELY TINY BRAINFEVER

Εννέα τρισεκατομμύρια πεντακόσιους χιλιάδες τόνους ζυγίζει η γη,
κατά προσέγγιση δική μου, πάντα ανάλογα την ημέρα.

Αλλά πάλι επειδή εγώ μπορεί να είμαι υπερβολική,
ρωτήστε κανέναν άλλον απ αυτούς που ξέρουν καλύτερα.

Saturday night fever

Κυριακές πρωί συνήθως ξυπνάω με πονοκέφαλο. Τα κυριακάτικα πρωινά, είναι πάνω κάτω ασπρόμαυρα. Οκτώ το πρωί, δύο το μεσημέρι, επτά το απόγευμα, παύση.

βλέφαρα, ξυπνούν, ξανακλείνουν, κενό, τύψεις. 

Πόσο ωραία περάσαμε χθες. Εχθές, γύρισα σπίτι,και κοιμήθηκα πλάι πλάι με άγνωστη λεία. Άνοιγμα ματιών. Γιατί. Γιατί.Γιατί Περνάει τόσο αργά ο χρόνος; Άλλοι ξυπνούν και κάνουν ταξίδια που είδαν στον ύπνο τους,άλλοι κάνοντας μετάνοιες. Ανακατωσούρα. Στο στομάχι στα σεντόνια, στα μαλλιά, παντού.Αποκεφαλισμένη.

Εχθές φάνταζαν όλα σωστά και στη θέση τους.Μουσική, τσιγάρα,απογύμνωση.Ακαταστασία.Μαύρος καφές στάζει από την οροφή και λερώνει το πάτωμα.Αποκόμματα από εφημερίδες, τα ατυχήματα της νύχτας του σαββάτου σε ασπρόμαυρα γράμματα και ενδεικτικές φωτογραφίες.

Το πιάνο ξεκούρδιστη ασύμφωνη μελωδία να παίζει τις νότες του πονοκεφάλου.Παραισθησιακές διαδρομές έως το περίπτερο και πίσω.Σκουπίδια αλουμινένια και χάρτινα.Υπερανάλυση.Κλείσε τα πατζούρια με τυφλώνει ο ήλιος, που την νύχτα δεν την είδε ποτέ.Ξέρει να κάνει τη δουλειά του τις ώρες που πρέπει γύρω γύρω όλοι.Καμουφλάρει πολύ το σκοτάδι.Δεν συγχωρεί τίποτα.Πάρτα όλα όπως τα ζήτησες.Με τις συνέπειές τους.

Αποπνικτική μυρωδιά, εκπομπές του δέρματος και των ρούχων.

Ζέστη και ιδρώτας. 

Νύχτες Σαββάτου, όλοι όλων, αυτοδιάθεση, επαφή, κοινωνικότητα, αστειάκια. Χα χα, χου χου. Παύση.

Κυριακή πρωί. Το απόλυτο μηδέν. Χέρια στις τσέπες, άδειες οι τσέπες, δάχτυλα τρεμοπαίζουν κάτω από το πάπλωμα.

Επαναλαμβάνουν την κίνηση της χειραψίας μόνα τους.Χαμογελάει και το στόμα, ακολουθώντας,τυπικά.

Πωλείται-Ενοικιάζεται.

[Λέτε πως "Δεν πρέπει τα πράγματα να τα σκέφτεσαι τόσο".


Αυτή η ανάγκη υπερ-ανάλυσης δεν είναι απαραίτητα επιλογή
ούτε ακριβώς συνήθεια είναι.
είναι αποδόμηση και αποκωδικοποίηση.]


Άλλαξαν οι απαιτήσεις και τυποποιήθηκαν οι πράξεις.
Φαίνεται πως πλέον ο ανθρώπινος εγκέφαλος ακολουθεί
συγκεκριμένες λειτουργικές μεθόδους για να πετύχει αυτά που θέλει.
Και ο τpόπος του τείνει να ακολουθεί την καταναλωτική διαδικασία.
Self explanatory.


Πρέπει

Να είναι όλα δηλαδή, τόσο επιπόλαια, τόσο γρήγορα, τόσο απερίσκεπτα,
να περνούν- να τα ξεχνάς - να σου μένει μόνο το άρωμά τους.
Να μην μας αγγίξει τίποτα τις καρδούλες.
Όλα να τελειώνουν γρήγορα, σαν κακό σεξ.
Να φτιάχνονται γρήγορα σαν φαστ φουντ.
Να αγοράζονται με ένα ευρώ και ενενήντα εννέα λεπτά.
Να χαλάνε γρήγορα όπως ένα πλαστικό ανεμιστηράκι.
Να τρυπάνε όπως οι συνθετικές κάλτσες.
Να βρωμάνε όπως οι πλαστικές σόλες των νάικ.
Να απογοητεύουν όπως  τα wonderbra.
Μία φαύλη αλυσίδα που αντιγράφει την καταναλωτική αλυσίδα του σήμερα,
έχει γίνει ένα με τον ανθρώπινο ψυχισμό.
Απενοχοποιούνται ( χάνουν την ουσία τους) τα πάντα.
Μετατρέπονται σε ένα αισθητικό επιφανειακό καταναλωτικό αγαθό.
Το έπαθαν ήδη τα 50's και η πανκ.
και όχι μόνο.

Ένας άνθρωπος που διαπερνάται από τίποτα.
Δεν διαπνέεται από καμία αλήθεια.

Ξέρει να φτιασιδώνεται, και ξέρει να διαφημίζεται.
Ταυτόχρονα ξέρει, τι θα ακούσει αν συμβούν τα παραπάνω με επιτυχία.
Αυτό ονομάζεται αυτοπεποίθηση, τις καλές ημέρες.

Ελέγχει τα πάντα γιατί ξέρει να τα αγοράζει και να τα πουλάει.
Και μετά να τα πετάει, να τα ανακυκλώνει.

Ξέρει να διαχωρίζει το συναίσθημα από το ζώο,
μα δεν μπορεί να διαχειριστεί το ζώο.
Το συναίσθημα μπορεί να κρυφτεί, να μασκαρευτεί,
αλλά το ζώο, είναι δύσκολο.Ακούγεται ιδιαίτερα βολικό.

Τοίχος με πέτρες τούβλα τσιμέντο και μπογιά.
Χημικά που την απορροφούν
πριν αγγίξει η πληροφορία
το απόκρυφο σημείου του εγκεφάλου που συνδέεται με το συναίσθημα.

Να πρέπει όλα να ακολουθούν μια συγκεκριμένη ροή αμερικανικής σειράς.
Και όλα στη ζωή να πρέπει με αυτό τον τρόπο εκβιαστικά και σεξουαλικά.
Να πρέπει να έχουν συγκεκριμένο τρόπο λειτουργίας
και τίποτα αυθόρμητο να μην είναι επιτρεπτό.
Είναι ασυνήθιστο επομένως απορριπτέο.
Μπορεί πια μόνο κανείς να προσποιηθεί οργασμούς,
και να αισθανθεί έναν,
πληρωμένο και συγκεκριμένο.
Όπως τον ζήτησε.

Δεν ξέρω αν οφείλεται αυτή η μαλάκινση στα trends, στη φτήνια, ή στην αγορά.
Και είναι αλήθεια πως οι homo sapiens sapiens, χρησιμοποιούμε το 20% του εγκεφάλου μας.
Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιούμε και το 100.
Δεν συμβαίνει απ ότι φαίνεται.



Όσο πιο συγκεκριμένοι γίνονται οι άνθρωποι,
τόσο λιγότερο συγκεκριμένα γίνονται αυτά που έχουν ενδιαφέρον πάνω τους.

Καλοκαιρινές διακοπές,για πάντα.(?)

Η Α. έκλαιγε πριν.
Απελευθέρωσε τον αέρα που την έπνιγε τόσο καιρό με μιά αργόσυρτη εκπνοή διαρκείας.Πολύ καλημέρα σας.
Καλημέρα σε σας.Είναι πολύ φωτεινές οι καλοκαιρινές μέρες για να κάνεις πως δεν βλέπεις.
Μα πόσα πράγματα μπορεί να αντέξει ένας ανθρώπινος νους, ένα μικροσκοπικό κορμί.
Στη μέση του καλοκαιριού στη μέση μιάς πόλης που βρωμάει μιζέρια;
Ασφαλώς λίγα.Ίσως οι ποιητές έχουν δίκιο.Καταχώνιασε την λογική σου με λίγη λεβάντα μαζί με τα χαλιά τα χειμερινά.Δεν είναι εποχές αυτές για να σκέπτεται κανείς λογικά.
Είναι καλοκαίριι για όνομα του Θεού.
Να σε δω να χορεύειςς ροκ εν ρολ ιδρωμένη.
Εσένα ή εμένα.
Ή κάποιον που θέλει να ξεσπάσει.

Thoughts of a spoiled girl.

[ Κακομαθημένα κόβω βόλτες μες το σπίτι, που φέτος το καλοκαίρι δεν θα προλάβω να πάω διακοπές, διπλώνοντας, τσαλακώνοντας ρούχα, ανακατεύοντας ντουλάπες και καταστρέφοντας μικρά αντικείμενα που θα μου λείψουν αύριο το πρωί.]
 Παίρνω ένα ποτήρι νερό βρύσης και ένα κερί που μυρίζει περίεργα,να βγω στο μπαλκόνι,να το ανάψω να κάνω ατμόσφαιρα και να χαρώ τους γείτονές μου που έχουν ξετρυπώσει και έχουν βγει κι αυτοί στα μπαλκονάκια τους μετά από έναν κουραστικό αλλά όχι και τόσο -κρύο- χειμώνα.Κοιτάζω τα μπαλκονάκια που ξαφνικά είναι παντού, μικρά και μεγάλα και τα συνδέω τυχαία με τους ήχους και τις μυρωδιές: όπερα, γεμιστά, μηχανάκι delivery, ικαριώτικος, γέλια, τσακωμός.
 Τα μπαλκονάκια το ένα πάνω στο άλλο, μικρά και μεγάλα, ανθισμένα, παρατημένα, γεμάτα,άδεια, με μπουγάδες ή χωρίς, τηλεοράσεις, λαπτοπ, κρασί ή μπύρες, γυναίκες, άντρες, και τα παιδιά για ύπνο...μάλλον.Στοιβαγμένα έτσι, τυποποιημένα και παραλληλόγραμμα σαν συσκευασίες, θα τα αγόραζες δυό δυό στο μπακάλικο,δεν θα τα χόρταινες.
 Ξεκίνησαν και φέτος τα νυχτερινά μπαλκόνια, λες και είναι φεστιβάλ, μπιενάλε, κάθε μέρα και κάτι διαφορετικό.Το απόλυτο σύμβολο της αποφόρτισης.Νύχτες πρεμιέρας στα μπαλκόνια.
 Αριστερά ξανά τα μικροσκοπικά φωτάκια του βουνού της χαλάρωσης που μου βγάζουν γλώσσα και θέλω να τα σπάσω στο ξύλο και δεξιά η θάλασσα, τόσο cool και αδιάφορη, λες και σήμερα παίρνει την εκδίκησή της, αφού την περιφρόνησα τόσες φορές.Όταν τη χρειάζεσαι είναι εκεί κ έχει γύρω της ένα διάφανο τείχος, που φωνάζει να μην την πλησιάσεις.
Έκανα το λάθος κι έχω στα χέρια μου το μπουκαλάκι του αρώματος του περσινού καλοκαιριού, και προσπαθώ να καταλάβω αλήθεια αν μου αρέσει που το μυρίζω.Η νέα μου κακιά συνήθεια.
 Και τώρα το χω σφηνώσει μέσα στο ρουθούνι μου και προσπαθώ να βγάλω άκρη.Μυρίζει, φρέσκα.
Κυρίως φρέσκο έρωτα, φρέσκο δέρμα σε καθαρά σεντόνια, μυρίζει Αστυπάλαια -αν και όλα μυρίζουν Αστυπάλαια- αλλά μυρίζει και αγωνία που πέρασε.Μυρίζει Γιώργο.Μυρίζει Μάρω, Μαρία Ειρήνη.Και μυρίζει Παναγιώτη, και 15αύγουστο.Από πέρυσι.
 Αναρωτιέμαι τιι θα μου θυμίζει το φετινό καλοκαίρι, του χρόνου τέτοια εποχή.



[αφιερωμένο σ αυτο το παιδί που κάποιον περίμενε σήμερα στο κτελ με τριαντάφυλλα στα χέρια.romance ISNT DEAD.]

Τα μπλουζ [του πρόωρου] αποχωρισμού.

Οι μέρες άλλαζαν σε χρόνο αόριστο κι όμως καθορισμένο απ το σύμπαν,
πως έτσι πρέπει να γίνεται.
Κι έχανα αυτές τις νεκρές ημέρες, πριν να προλάβω να κανονίσω για την επομένη.
Έχει περάσει όχι μία μέρα,
αλλά τρία χρόνια έτσι, σε μιά πόλη που απ το μπαλκόνι σου θυμίζει καλοστημένο επιτραπέζιο,
με ζαριές να έρχονται έτσι και αλλιώς, μιά μπροστά και μία πίσω.
Έναν αέρα που έχει αυτή η πόλη, που ή φλογερό καλοκαίρι θα μυρίζει, ή  βροχερή ακαμψία.
Μέσα στο ούτε κατά διάνοια σαιξπηρικό τοπίο, μιάς πόλης μικρής και ρουτινιάρας, με τόσα πράγματα, θάλασσα και βουνό που όλο ακούς και ποτέ δεν βλέπεις,μόνο τ αγγίζεις λίγο με το δαχτυλάκι του ποδιού σου, παίζοντας με την προοπτική με μάτια μισάνοιχτα, σε κάποιο κρεβάτι φουρτουνιασμένο,απαντώ ακόμη τα πιο σαιξπηρικά ερωτήματα.
 Διάλογοι με τον εαυτό μου και βαρύ μεταλλικό νερό να τρέχει ποτάμια απ τις βρύσες των ασεβών.
Για τις αγωνίες μας μόνο το φεγγάρι είχε αυτιά.
Μοναξιά ανάμεσα σε τόσο γνώριμες εικόνες νιώθεις, μα είναι πιο ύπουλη και πιο μοιραία.
Δεν προλαβαίνω να σηκώσω το χέρι το αριστερό με το ιδρωμένο ρολόι,και να πω στο χρόνο να σταματήσει να μας περιμένει, μπας και προλάβουμε.
Την αγαπώ αυτή την πόλη, πιο πολύ γιατί με κάνει να σκέφτομαι αδιάκοπα.

Καθημερινοί χαρακτηρισμοί αφελώς τοποθετημένοι αόριστα στο χωροχρόνο.

Είμαι κυνικός ακριβώς επειδή είμαι ρομαντικός.

Ρομαντικός επειδή ζητάω πολλά.
Κυνικός αποθεώνοντας το τίποτα.
Διαβάζω πολύ για να είμαι κάτι λιγότερο απο τα δύο αυτά μαζί.
ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ επειδή αμφισβιτώ τον εαυτό μου 
όσο τον υπερασπίζομαι.
Νάρκισσος επειδή ξέρω στην πραγματικότητα ποιός είμαι.
Καταθλιπτικός όταν αντιλαμβάνομαι διαφορετικά.
Μανιακός όταν περιγράφω.
Παρατηρητικός ερμηνευτής
όταν συναναστρέφομαι κι όταν αισθάνομαι.

Θέλει 30 δευτερόλεπτα 
ο ανθρώπινος εγκέφαλος για να αυτοκαταστραφεί.
Άλλα τόσα για να μάθει να παρατηρεί.
Και όλη τη ζωή μπροστά του, 

Κερασάκι στην τούρτα ενός αιώνιου και ανεξήγητου συναισθηματικού χάους,
είναι η προσπάθεια να μπει σε μια τάξη.
Για να μη σε λένε κυνικό ρομαντικό νάρκισσο καταθλιπτικό μανιακό ή Κώστα Παπαδόπουλο.


 [αφιερωμένο στον Κίμων]

Άφησα πάλι την πόρτα ξεκλείδωτη.
Κλείνοντας έκανε μπαμ.
Έχω βαρεθεί αυτό τον ήχο
και το σπίτι αυτόέχω βαρεθεί
Και να που χρησιμοποιώ τη λέξη φιλότιμο
για να περιγράψω κάτι σαν τον έρωτα.
τον έρωτα;
αυτό δε χωράει στον έρωτα.
Μ έχει κουράσει και το σπίτι 
κι εσύ
και δεν μπορώ
πια 
ν αφληνω διάφορες πόρτες ξεκλείδωτες,ελπίζοντας.
Αυτός δεν προσπαθεί να περάσει,
δεν προλαβαίνει να προσπαθήσει,
δεν προλαβαίνει να μην περάσει,
δεν προσπαθεί.

Είμαι και δεν είμαι
απ τους ανθρώπους που υπομένουν.
Δόξα τω θεώ.
Με σένα έμαθα να περιμένω.
Έμαθα να περιμένω,
να περιμένω
να περιμένω.

Περιμένω κουρασμένη και νυσταλέα,
για να περάσει η νύχτα,
του ενός λεπτού
να ξυπνήσω το πρωί,
για να με χωρίζεις,
όλη μέρα.
Για δύο στιγμές.
Θολές σκοτεινές, εύκολες.

Παραισθησιακά,

άκουσα,

ένα τραγούδι

που πίστευα

πως έχεις την δύναμη ν ακούσεις,

και να παραδεχτείς,

πως εμένα σκέφτεσαι.

όταν τ ακούς.

αυτά

ονειρεύομαι εγώ.





έτσι αρχίζεις να βλέπεις στον ύονο σου τ αυτονόητα.

Καληνύχτα

Δεν είναι τίποτα,
τίποτα,
εάν όχι μία περίπλοκη μαθηματική εξίσωση,
που λέει πως εσύ δεν με καταλαβαίνεις,
αλλά χ+ψ=
ολα αυτά που αγαπώ.
Ήλιος καλοκαιρινός δηλαδή.


Και μιά άλλη συνάρτηση που λέει
πως όσο και αν με καταλαβαίνεις,
δεν θα μπορούσε ποτέ.
[χ +ψ=απλά χ και τέτοιες μαλακίες.]
Μόνο συννεφιά θα μπορούσε,
αν μπορούσε κιόλας.

ΜΟΝΟ
Τ Ε Χ Ν Η     ΚΑΙ   Α Γ Α Π Η   Α Ν Ε Υ   Ο Ρ Ω Ν.

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΑΣ.

Welcome to zombieland.

Τι τα θελω;
να γεμίζω και να αδειάζω 
με στιγμές
μεχρι να βρεθώ παλι ταπί
και κουρασμένη,
στη μέση ενός γνώριμου δρόμου.
Κάτι τέτοιες μέρες με σπρώχνουν πάλι
σε πράγματα ανθυγιεινά...

Τι να τα κάνω;
Αφού ξανά ισορροπώ πάνω στη ρόδα,
όπου φαίνεται
ο μόνος που με καταλαβαίνει
είμαι εγώ.

Και πάλι,
οι πιο συγκλονιστικές αναμνήσεις μου,
να μην είναι αυτές που πρέπει.
Να είναι τρομακτικές,
κυρίως γιατί έχω ξεχάσει
πως έτσι ήμουν εγώ,
και άλλαζα μέρα με τη μέρα,
και ήμουν μία το ένα και μία το άλλο,
και δεν φοβόμουν κανέναν
και  δημιουργούσα,
γιατί δεν είχα προλάβει ακόμη να κουραστώ
να ζω την ίδια μέρα,
τόσες φορές
μέσα στον χρόνο.
Που πρώτη φορά στη ζωή μου
αισθάνομαι πως δεν είναι αρκετός.
Μπορεί να μεγαλώνω απότομα.
Και ουρλιάζω από μέσα μου.
Στο πρόσωπό μου δεν φαίνεται τίποτα.
Ούτε σ αυτά που λέω.
Γιατί τώρα σε όλους φαίνομαι "πιο κανονική."
 

Ε λοιπόν όχι,
Δεν είμαι.
Και λυπάμαι που το πιστεύετε.






 

The evolution of appreciation.

Μου το χαν πει πως πάει έτσι, κι αρνιόμουν να το πιστέψω.Πιο πολύ φοβάμαι να το πιστέψω τώρα, πως ξεχνάς όλο και πιο εύκολα.
Λες και ξελές πιο εύκολα.
Λες ναι πιο εύκολα.
Κάθεσαι πιο εύκολα.
Κουράζεσαι πιο εύκολα.
-Εσύ που κοιτούσες τον εαυτό σου στον καθρεύτη και και του κολλούσες 5 που δεν έχει κουραστεί ακόμα.-
Και μεγαλώνεις και μεγαλώνει ο φόβος,
και χάνεται το συναίσθημα της αφθαρσίας.
Το βλέπεις και στα παντελόνια σου που φθείρονται στα γόνατα και τις τσέπες.
Και είσαι πιά ειλικρινής μόνο όταν κοιμάσαι,μα κι ο ύπνος δεν είναι πια τίποτα, 
είναι τα όνειρα σου, 
οι πιο υποσυνείδητες σκοτεινές εξωτερικεύσεις της ψυχής σου που χάνονται στον εγκέφαλό σου που τροφοδοτείς με σκουπίδια.

Ξυπνάς, σε λούζει ο ιδρώτας.

Ξεχνιέσαι και ξεχνάς εύκολα.
Στο τέλος το μόνο που μένει 
είναι μια σιωπηλή αποδοχή αυτών που τελικά έγιναν.

Αποδοχή αυτών που σκεπτόσουν
και που σκοτώθηκαν σαν τους σκύλους απο μεθυσμένα αυτοκίνητα.
Τα κουφάρια τους μυρίζουν μέσα από καθετί που λες και κάνεις πια.
ΜΑ 
Μα τι να κάνεις κι εσύ?
Γίνεται να κάνεις αλλιώς?
Πόσο άλλο παυσίπονο θα καταπιείς?
Έχεις κουραστεί ήδη.
Και θα κουράζεσαι μέχρι να ξεμωραθείς ξανά.
Γιατί μέσα σε λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου,
αυτής της κλίμακας που αποκαλούμε ζωή,
ξαφνικά παύει να σου αρκεί το οτιδήποτε.
Ούτε οι μάντρες είναι αρκετές, ούτε οι αλάνες, ούτε οι φίλοι , ούτε η αγάπη, ούτε η γκόμενα, κι ούτε καν η δεύτερη..

Δεν είναι ο κόσμος αυτός που φτιάξαμε το πρόβλημα,
είναι το παιχνίδι που παίζουμε, 
ανέκαθεν παίζονταν έτσι.
και είναι αυτομαστίγωμα,
ατέρμονο,
είναι τυφλή εμπιστοσύνη, 
μία φοβία και μία απόφαση.

The awful truth.

Η βροχή είναι για ν' ανθίζουν τα πάντα για καιρό.
Ή τα πάντα ανθίζουν για να βρέχει για καιρό;

Σκέφτομαι συχνά ποιά πράγματα θα ήθελα να εξαφανίσω απ τη γη,
φτιάχνω μιά τεράστια λίστα που ούτε στο ίδιο μου το κεφάλι δεν χωράει, με όλα αυτά που μισώ.
Δεν θέλω τίποτα να εξαφανίσω, ούτε τις Δευτέρες, ούτε τις αρρώστιες, ούτε τα χανγκόβερ, ούτε τους τσακωμούς, ούτε το χάος,
ούτε την απογοήτευση, ούτε τα λαχανάκια βρυξελλών, κι ούτε αυτή εκεί που θέλω να της σπάσω τα μούτρα..
Εννοώ,
είναι πολύ εύκολο να λες πόσα πράγματα δεν σ αρέσουν,η ζωή είναι κυριολεκτικά απαίσια.
Κι όλο το θέμα τελικά αυτό με την ομορφιά,
και τα ωραία πράγματα, και τις χαρές, τις ομορφιές και το σύμπαν ολόκληρο τέλος πάντων, είναι πως μέσα στην ομορφιά δεν μπορείς να ξεχωρίσεις την ομορφιά,
και μέσα στις επιτυχίες δεν μπορείς να πεις "Να εδώ είμαστε" ή "Τώρα μάλιστα!" ή κάτι.
Ούτε κάθε μέρα είναι γιορτή, ούτε τίποτα.
Και δεν θα πρεπε και να είναι.
Μεγαλώνω μέρα με τη μέρα και συνειδητοποιώ πως ο κόσμος έτσι λειτουργεί.
Δεν θα μπορούσες μέσα σε ένα ονειρικό περιβάλλον να ονειρευτείς,
ούτε να εκτιμήσεις αυτά που κερδίζεις, αν τα έχεις πριν καν τα διανοηθείς.


Ο κόσμος, δεν πρέπει να είναι μόνο ωραίος.


Δεν θα είχε βέβαια πόλεμο, δεν θα είχε μίσος, δεν θα είχε αδικία, ούτε Δευτέρες, ούτε δουλειά.
Μα δε θα είχε ούτε αληθινή αγάπη, ούτε ειρήνη, ούτε Κυριακές, ούτε ξεκούραση, ούτε επιτυχίες, ούτε ενθουσιασμό.

Είναι πράγματι μεγαλειώδης αυτή η ισορροπία ανάμεσα στο όμορφο και το άσχημο, το κακό και το καλό.
Είναι αυτό το τέλειο ying yang, η νύχτα μέρα, το μαύρο με το άσπρο μέσα, και το άσπρο με την υποψία του μαύρου,
κι είναι αυτό που μας κάνει να συνειδητοποιούμε την αναγκαιότητα και των δύο.

Ένας κόσμος μόνο μαύρος, δεν θα φάνταζε έτσι, αν δεν υπήρχε αυτό το ανταγωνιστικό λευκό.
Κι ένας κόσμος λευκός, δεν θα είχε να μας πει τίποτα,αν δεν είχαμε ένα δείγμα έστω και ελάχιστα αρνητικό.

Αντιπαράθεση, διαφωνία, ισορροπία.

Σκεφτείτε απλά, πως στη ζωγραφική τα αντίθετα χρώματα είναι παράλληλα και τα συμπληρωματικά.