Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

Η βραδύτητα






"...Περίεργη συμμαχία: 
Η απόρσωπη ψυχρότητα της τεχνολογίας και οι φλόγες της έκστασης. Θυμάμαι εκείνη την Αμερικανίδα που πριν από τριάντα χρόνια, με όψη σοβαρη και ενθουσιώδη, κάτι σαν απαράτσικ του ερωτισμού, μου έκανε μάθημα (παγερά θεωρητικό) για την σεξουαλική επανάσταση.
η λέξη που επανερχόταν συχνότερα στο λόγο της ήταν η λέξη οργασμός. μέτρησα: 43 φορές. Η λατρεία του οργασμού: προβολή της πουριτανικής χρησιμοθηρίας στη σεξουαλική ζωή. αποδοτικότητα εναντίον αργίας. αναγωγή της συνουσία σε εμπόδιο προς υπερπήδηση προκειμένου να φτάσει κανείς σε μία εκστατική έκρηξη, προς τον μόνο αληθινό στόχο του έρωτα και του σύμπαντος..."

"...Κοιτάζω στο καθρευτάκι.πάντα το ίδιο αυτοκίνητο που δεν μπορεί να με προσπεράσει εξαιτίας της αντίθετης κυκλοφορίας.Πλάι στον οδηγό κάθεται μια γυναίκα. γιατί δεν της διηγείται κάτι αστείο; γιατί δεν ακουμπάει την παλάμη του στο γόνατό της; Απεναντίας αναθεματίζει τον αυτοκινιτιστή μπροστά του που δεν τρέχει γρήγορα, και η γυναίκα δεν σκέφτεται κι εκείνη ν αγγίξει τον οδηγό με το χέρι, σοφάρει νοερά μαζί του κι αναθεματίζει κι αυτή.."

-Μίλαν Κούντερα, Η βραδύτητα.





αυτές οι σελίδες με έχουν καταστρέψει, με έχουν διαλύσει.
έχουν αποδομήσει κάθε άποψη που είχα περι γρήγορης ζωής.
έχουν αποδομήσει κάθε άποψη που είχα σε σχέση με την καλοπέραση,
με την ευτυχία με την μονιμότητα, με την κίνηση.
είμαστε διαρκώς προσκολλημένοι στο παρόν ή το παρελθόν.
κάθε στιγμή που περνάει την ζούμε για την επόμενη στιγμή.κάθε πράγμα που ξεκινούμε να κάνουμε το κάνουμε μόνο σκεπτόμενοι το αποτέλεσμα.
που έχει πάει η λατρεία της διαδικασίας; 
επιτέλους.σκέφτομαι τόσα πράγματα που χειρίζομαι λάθος λόγω βιασύνης, γιατί η βιασύνη είναι στη φύση μου.
εκτός αυτού, στη φύση μου είναι και μία μόνιμη αγωνία.
ένα πλάνο.
ένας τρόπος με τον οποίο θέλω τα πράγματα να γίνονται.
ίσως δεν είναι το πιο αυτοκαταστροφικό πράγμα που κάνω.
είναι σίγουρα όμως ένα από αυτά.
δεν παίρνω το χρόνο μου για τα πράγματα.
δεν τα αφήνω στην τύχη τους.
δεν ευχαριστιέμαι την παρούσα πραγματικότητα παρά αγωνιώ για την συνέχειά της.
πόσο απελευθερωτικό μπορεί να είναι το να μην περιμένεις τίποτα;
πόσο απελευθερωτική μπορεί να ήταν η δύναμη να μπορεί κανείς να μην λαμβάνει την επόμενη μέρα αυτομάτως ως δεδομένη;
πόσο απελευθερωτική θα ήταν η εφαρμογή αυτού του κανόνα για την κάθε στιγμή.
πόσο όμορφο είναι να απολαμβάνεις τα πράγματα.
να αγαπάς τις διαδικασίες. 
να αγαπάς τους δρόμους και όχι τους προορισμούς.
να αγαπάς τις στιγμές σου.
να αγαπάς την μοναδικότητα του κάθε πράγματος που συμβαίνει κάθε μέρα.
η συνειδητοποίηση ότι το κάθε δευτερόλεπτο είναι ένα δευτερόλεπτο ανεπανάληπτο και μη αναστρέψιμο.  

θυμάμαι τώρα κι άλλο ένα βιβλίο που είχα διαβάσει αλλά επειδή δεν το βρίσκω, θα παραθέσω περίπου την ιδέα που έχει μείνει στο μυαλό μου.
που έλεγε τελοσπάντων, για τους σκύλους.
και έλεγε το αφεντικό μέσω της εμπειρίας του με τα σκυλιά πόσο τον εντυπωσιάζει η αγάπη που έχουν σε κάτι που σε εμάς φαίνεται ρουτίνα.
Κάθε Κυριακή ο * βγάζει τα σκυλιά του βόλτα στο πάρκο. Ακολουθεί μία πορεία, την ίδια πορεία κάθε Κυριακή, μιάμιση ακριβώς ώρα περπάτημα στο ίδιο πάρκο. Καταλήγουν κάθε Κυριακή στον ίδιο πλανόδιο που πουλάει καφέ και κρουασάν. Ο * πίνει καφέ και τα σκυλιά μοιράζονται κρουασάν. ( Αντιλαμβάνεστε τη λαχτάρα των ματιών τους, τις ουρές και όλα τα σχετικά).
Κάθε φορά είναι σαν να βλέπουν ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΚΡΟΥΑΣΑΝ. με λίγα λόγια.
Μακάρι οι άνθρωποι να μην ικανοποιούμασταν κάθε μέρα με το ίδιο φαγητό.
Μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε την κάθε αναμονή παραγωγική.







αυτό είναι κάτω απ το σπίτι μου στο βόλο// 
εγω τη βρισκω τη συνδεση τι να γινει.



 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου