Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

I hope you die

Μου αρέσουν ολα τα μπλογκ που διαβαζω το δικο μου εχει αρχισει και μου σπαει τα νευρα μιας και κανεις δεν το διαβαζει πλεον.το πιο αστειο ειναιοτι αποφασισα να σταματησω να το ανεβαζω σε ολα τα σοσιαλ μιντια καθε φορα που γραφω κειμενο με το σκεπτικο οτι οκ οποιος το αγαπησε το αγαπησε και πανε ολα τα ωραιο κειμενο σημερα που ακουγα στο δρομο και παει μαζι τους κι ολη μου η ορεξη αυτοπεποιθηση οτι καποια στιγμη ολα αυτα που νιωθω οτι εχω να πω θα γινουν κατι.
πφ ποιος χεστηκε για ολα αυτα ουτως η αλλως τη στιγμη που ολοι με ρωτανε γιατι δεν γραφω πια.
αμα εριχνες καμια ματια θα εβλεπες οτι γραφω καπως δεν γραφω οσο παλια,
αλλα πια ουτως η αλλως βλεπω πως δεν εχω θεση ισως μεσα σε ολο αυτο κι ειναι πολυ μεγαλο το συναισθημα που βγαινει και πολυ αρνητικα φορτισμενο.
Γιατι τοσα χρονια κανω πολλες απελπισμενες προσπαθειες να ειμαι δημιουργικη, 
και να παραγω πραγματα, 
μα βλεπω πως ειναι μια ομαδα ανθρωπων αυτοι που μπορουν να το κανουν,
κι ετσι αναιρω τη φυση αυτου του μπλογκ,
γιατι ολοι ειναι τοσο κακοι και τοσο σνομπ.
εγω εχω ολους τους φιλους που γραφουν η που δημιουργουν κατι και συνηθως ειναι πιο σπουδαγμενοι απο μενα σ αυτο, 
ολη η βακαλω η καλων τεχνων κι ολα αυτα.
κι εγω ειμαι απλα ενα κινουμενο κλισε που απ οτι φαινεται δεν χωραει σ ολο αυτο το παιχνιδι,
και προσπαθω αληθεια κανω υπερανθρωπη προσπαθεια να μοιραστω καποια πραγματα με τους καθημερινους καλλιτεχνες φιλους εχθρους που θαυμαζω για αυτο που κανουν.
και παντα διαβαζω αυτα που γραφετε κι αυτα που μου στελνετε η αυτα που κανετε και τα προωθω.
γιατι εγω αισθανομαι κομματι σας, ενω εσεις δεν με αισθανεστε κομματι σας,
και ενδιαφερεστε μονο για τα πραγματα που κανετε εσεις...
Να την κλασω και την κουλτουρα των φανζιν αμα ειναι ΟΥΤΕ σε αυτο το κομματι της τεχνης να μη μου επιτρεπεται να συμμετασχω.
Κι ολη την ωρα λεω χεστο χεστο χεστο, χαμογελα δειξε αυτο που κανεις κι ας ειναι βλακεια,
μα σταματησα να εχω αυτο το θαρρος.

Ειναι ξεκαθαρο πια δηλαδη, δεν προσπαθω να παρω κανενος τη δουλεια ουτε να την κανω τοσο σωστη οσο αυτος, αφου εγω δεν ξερω, γιατι τοτε τοσο πολυ αποθαρρυνση και τοση μοναξια σ αυτο που κανουμε ολοι?

δεν θελω να σταματησω να εχω κκουραγιο και ιδεες για πραγματα.
ισως πρεπει να κανω λιγο υπομονη μεχρι να φυγω να μπορω καπου να εκφραστω πραγματικα ελευθερα.
γιατι δεν μπορω αλλη αυτη την κριτικη διαθεση που αιωρειται στον αερα και δεν την αντεχω.
γιατι εγω τολμαω να πω ενα συνολο πραγματων που με εμπνεουν και μ αρεσουν και διαφερουν τοσο πολυ μεταξυ τους....

αλλα κουραστηκα να το κανω αυτο χωρις την υποστηριξη κανενος.
Παντα με κανετε να αισθανομαι ΤΟΣΟ αβολα.
Και τις ξεχωριζω τις φορες που το παθαινω αυτο απο μονη μου,
αλλα νομιζω οτι οι περισσοτεροι προσπαθειτε απλα να με ψαρωσετε/
ειστε οσο ανοιχτοι και ακριβως με τον ιδιο τροπο ανοιχτοι οσο οι "ανοιχτες συνελευσεις στις καταληψεις. 
γαμωτο.

γαμωτο δηλαδη!!!!!!!!
τι αλλο να κανω για να με ακουσει καποιος??/ τι αλλο να κανω που να μιλησω? αφου δεν με καταλαβαινετε ουτε εσεις και ουτε οι αλλοι???????? που να απευθυνθω οταν θα θελω να με διαβασει καποιος.... δεν εχω κουλ αρτγουορκ δεν εχω ιδεα απο υπολογιστες και layout δεν εχω ιδεα απο τιποτα....
γιατι πρεπει να τιμωρουμαι γι αυτο το πραγμα απο μια κοινοτητα που μισει τον εαυτο της δλδ?
 
 

4 σχόλια: